Terug

Artist statement

90 eieren en één omelet

"Nomaden bestaan al heel lang, de zwervers en onaangepasten zullen ook altijd blijven bestaan. Er is altijd een groep die om wat voor reden ook buiten de maatschappij valt."

~ Leen

‘HET PAUPERPARADIJS, theaterspektakel’, grote zwarte letters op een knalgeel bilboard trekken gemakkelijk de aandacht van voorbijrazende automobilisten op de ring van Amsterdam. Minder zichtbaar onder de rook van de snelweg is dat deze paal zich midden op ’t Landje bevindt, de plek waar de onderkomens van de Stadsnomaden staan. “Vagebonden en ledigbrassers zonder nut voor de maatschappijlees ik in het gelijknamige boek. Leen, dakloos, drugsverslaafd en Landje-bewoner van het eerste uur kan er wel om lachen.   

Onder dit ogenschijnlijke toeval gaat echter een dilemma schuil. Een strijd die gevoerd wordt langs de onzichtbare lijn tussen ‘normaal’ en ‘abnormaal’. Daarbij leeft de verwachting dat alles wat afwijkt zich zal schikken naar de norm. Zo laat de geschiedenis zien dat ‘abnormaal’ al vaker is verstoten en gecorrigeerd.   

Op een dag besluit Leen het roer om te gooien. Hij meldt zich aan bij het loket Maatschappelijk Opvang en Begeleid Wonen. De route naar een woning verloopt voor Leen via de traditionele ‘woonladder’ waarbij hij fasen moet doorlopen voor hij ‘klaar’ is om zelfstandig te wonen. Ik volg hem op zijn reis naar ‘normaliteit’.   

Dit verhaal is een intiem portret van een individu dat tegelijkertijd een glimp toont van de wereld om ons heen en een systeem blootlegt.