90 eieren en een omelet

De mens is deel van het geheel, van het universum, beperkt in tijd en ruimte. Hij ervaart zichzelf en zijn gedachten en gevoelens als iets wat apart staat van de rest. Deze zinsbegoocheling is een gevangenis die ons beperkt tot onze persoonlijke verlangens en tot genegenheid voor een paar mensen binnen ons eigen kringetje. Het moet onze taak zijn ons gaandeweg te bevrijden uit de gevangenis door alle levende wezens en de gehele natuur in al zijn schoonheid te omarmen.

Albert Einstein

Ze staarde uit het raam. Een tableau van rechttoe rechtaan monotone gebouwen, het stedelijke landschap van een modern bedrijventerrein, ontvouwde zich. Het boeide de vrouw niet totdat een afwijkend bont patroon de eenvormigheid doorbrak. Een mengelmoes van gekleurde en verrommelde onderkomens werd steeds beter zichtbaar. Het verbaasde haar. Buiten de armen van de ringweg die de stad moederlijk omhelsde, bevond zich een kleine gemeenschap. Men noemt deze plek ’t Landje.

Sociale inclusie en zelfregie zijn voorwaarden voor het herstel van kwetsbare mensen. Daar zijn wetenschappers het er al lang over eens. In dit verhaal besluit Leen, een aan drugs en alcohol verslaafde dakloze man en Landje-bewoner van het eerste uur op een dag het roer om te gooien. Hij meldt zich aan bij het loket Maatschappelijk Opvang en Begeleid Wonen. De route naar een woning verloopt voor Leen via de traditionele ‘woonladder’ waarbij hij fasen moet doorlopen voor hij ‘klaar’ is om zelfstandig te wonen. Ik volg hem op zijn reis naar ‘normaliteit’: een persoonlijk verhaal van een individu, dat tegelijkertijd inzicht geeft in de wereld om ons heen en een systeem blootlegt. 

Een verhaal over de macht van normaal en haar invloed op inclusie.

Sluit Menu